Wrzody żołądka i dwunastnicy

Wrzody żołądka leczono w zależności od postępu medycyny. Początkowo była dieta. Potem leczono wrzody sodą, która czasami nadal jest stosowana z dobrym efektem jako łagodząca objawy. W kolejnym etapie pojawiły się leki zobojętniające kwaśny sok żołądkowy, określany jako główna przyczyna choroby wrzodowej. Dopiero w drugiej połowie XX w. pojawiły się środki obniżające poziom kwasu w żołądku. Do dziś zajmują one poczesne miejsce w terapii. I wreszcie, pod koniec lat osiemdziesiątych, po wyizolowaniu przyczyniającej się do powstania choroby wrzodowej bakterii Helicobacter pylori możliwe stało się podjęcie leczenia jej antybiotykami.
Poza leczeniem farmakologicznym stosowane jest również leczenie operacyjne, polegające na częściowej resekcji żołądka. Metodę tę zaleca się w przypadkach powikłań, kiedy nie można opanować innymi sposobami krwawienia.
Choroba wrzodowa dotyczy co dziesiątego dorosłego człowieka. Występuje również u dzieci, także u noworodków, chociaż w takich przypadkach przyczyną wrzodów jest stres okołoporodowy. U dzieci starszych, podobnie jak u dorosłych, główną przyczyną jest bakteria Helicobacter pylorii. Choroba wrzodowa ma charakter nawrotowy, aczkolwiek od czasu wprowadzenia terapii antybiotykami u tych pacjentów ilość, częstotliwość i jakość nawrotów zmalała. Owrzodzenie żołądka i dwunastnicy niesie ze sobą czasami groźne dla życia powikłania. Najczęstszym jest krwawienie. Może być na tyle masywne, że spowoduje krwiste lub fusowate wymioty (jak fusy od kawy). Częściej jednak jedynym objawem krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego są smoliste (czarne) stolce. Ciche pokrwawianie niezauważone przez chorego może doprowadzić do niedokrwistości, co wymaga dodatkowego leczenia.
C